|
جشن امردادگان
بهزاد فرهانیه
امرداد روز از امردادماه برابر با هفتم امرداد در گاهشماری ایرانی
مرداد مه است سخت خرم مَی نوش پیاپی و دمادم
«مسعود سعد سلمان»
هفتمین روز از ماه امرداد جشنی در ستایش و گرامیداشت «امُرداد»، در اوستایی
«اَمِرتات»(ameretat) و در پهلوی «اَمرداد»(amordad) به مانک بی مرگی و
جاودانگی و نام یکی از امشاسپندان، برگزار می شود.
امرداد در باورهای ایرانی در جهان خاکی نگاهبان و سرپرست گیاهان و رستنی ها
بشمار می رود و همواره با خرداد در كنار هم جای دارند و «كمال» و «دوام» در
جهان مینوی نیز از این دو امشاسپند است.
واژه¬ی امرتات، از سه بخش درست شده است : «اَ» + «مَر» + «تات» که بخش نخست
در زبان اوستایی پیشوند نفی است، بخش دوم، از ریشه ی مصدری «مَر» به مانک
«مرگ» و بخش سوم پسوند «كاملی»، «رسایی» و «سالمی» را می¬رساند.
این نام در اوستا، به ویژه گات¬ها صفتی است از برای اهورامزدا، مظهر زوال
ناپذیری و پایندگی خداوند.
از این روی این جشن را بیشتر در کنار چشمه سارها و باغ ها و مزرعه های خرم
و دلنشین در دامن طبیعت برپا می کنند.
در برگ 250 برگردان فارسی «آثارالباقیه»ی ابوریحان بیرونی چنین آمده است که
:
«... مرداد ماه که روز هفتم آن مرداد روز است و آن روز را به انگیزه ی پیش
آمدن دو نام با هم، جشن می گرفتند. معنای امرداد آن است که مرگ و نیستی
نداشته باشد. امرداد فرشته ای است که به نگهداری جهان و آراستن غذاها و
داروها که اصل آن از نباتات است و بر کنار کردن گرسنگی و زیان و بیماری ها
می باشد، کارگزاری یافته است ...»
________________________________________
بن نوشت ها :
تاریخ نوروز و گاهشماری ایران - عبدالعظیم رضایی
راهنمای زمان جشن ها و گردهمایی های ملی در ایران باستان - رضا مرادی غیاث
آبادی
لغت نامه ی دهخدا
گاهشماری و جشن¬های ایرانی - هاشم رضی
بازگشت
|
